Metronomy (fot. materiały prasowe)

Do tańca porwą was Metronomy i Shangaan Electro, chwile refleksji zapewnią The Antlers, Bardo Pond i Mikołaj Trzaska ze swoim soundtrackiem do „Róży”. A kto nie będzie miał dość, da się obrazić i ogłuszyć Aptece.

Metronomy

Electropopowa maszyna do porywania tłumu do tańca. Opatentowana w angielskim Devon, w 1999 roku, kierowana przez Josepha Mounta,multiinstrumentalistę i showmana. Ich ostatni, trzeci album „The English Riviera” nie tylko dostarczył nam garści klubowych hitów, niezbędnych na każdej dobrej imprezie, ale też został doceniony przez krytykó w, czego dowodem nominacja do prestiżowej Mercury Prize. Ale i tak uwielbiani są przede wszystkim za żywiołowe, widowiskowe koncerty… Metronomy rozchwytywani są również jako remikserzy, współpracowali m.in. z Gorillaz, Franz Ferdinand, Goldfrapp i Lady Gaga.

The Antlers

„Chcieliśmy zabrać ludzi na wspólny rejs po wodach dźwięku. Zapraszamy ich do świata, który wypracowaliśmy jako grupa – trzej ludzie, którym radość sprawia to, co odkrywają w muzyce, komponowaniu utworów i nagrywaniu” – twierdził przy okazji ubiegłorocznej premiery albumu „Burst Apart” Peter Silberman, lider The Antlers. Pochodzącej z Brooklynu indierockowej formacji uwierzył nie tylko serwis Pitchfork, rekomendujący płytę szyldem „Best New Music” czy „Drowned In Sound”, który uznał album za najlepszą płytę 2011 roku („rzadko zdarzają się płyty tak bezwstydnie, szcz erze emocjonalne”), ale i publiczność takich festiwali jak Primavera Sound czy Lollapalooza.

Bardo Pond

Założona w 1989 roku przez grających na gitarach braci Gibbons, amerykańska formacja Bardo Pond to jeden z tych zespołów, które przechowały i rozwinęły formułę psychodelicznego, poszukującego rocka. Uważani nie bez powodu za najważniejszych przedstawicieli spacerockowej sceny zwanej Psychodelfią, mają już na koncie osiem oficjalnych albumów plus mnóstwo epek czy wydawanych w kolekcjonerskich nakładach improwizowanych jam sessions. Recenzenci znajdują w ich brzmieniu zarówno nawiązania do wczesnego Pink Floyd, jak i krautrockowy chłód czy noise’owy jazgot. Trudno na koncercie nie ulec potędze i hipnotycznym właściwościom tej muzyki. Continue reading →